‘Gucci’ kind als accessoire

8236e4401e76400dbe500018ae3a915624 april 2019
Deborah Wolting

Niets is leuker dan met mooi weer op het terras naar mensen kijken. Zo zat ik de afgelopen dagen ook een paar middagen lekker in de zon op het terras mijn observatie-skills te polijsten met een roseetje erbij. Heerlijk! Tijdens mijn laatste terrasbezoek had ik een bijzonder tafereeltje gespot. Ik denk achteraf dat ik af en toe wel wat erg onbeschoft aan het staren was, maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt en eenieder die mij kent weet dat ik dan moeilijk kan loslaten.

Mijn oog was gevallen op een tafeltje een eindje van me vandaan, maar wel precies in mijn blikveld. Ik kon dus lekker met m’n snuit in de zon blijven zitten om het kleine stukje theater te kunnen bekijken. Terwijl ik aan mijn wijntje nipte, stelde ik vast dat ik keek naar een jong gezinnetje; man, vrouw en een klein kereltje van een jaar of 3. Het ventje was er duidelijk klaar mee: niet op schoot, wel op schoot. Huilerig en wilde nóg een drankje. Ouders waren behoorlijk geirriteerd en zaten wat op elkaar te fitten, ‘onopvallend’, ahum. Op een gegeven moment wilde zoonlief een beetje de omgeving verkennen en dat mocht. Dat gaf ouders even de gelegenheid om ontspannen in hun stoel te gaan zitten en van hun drankjes te genieten. De situatie leek, voorlopig, onder controle.

Mijn blik volgde het kereltje. Hij kwam onze richting op geslenterd, waardoor ik zijn kleding wat beter zag. En nu heb ik er niet veel verstand van, maar ik herkende het Gucci merkteken op zijn shirt en zag zijn hagelwitte sportschoentjes. Als docent zie ik alle pubers ook massaal in witte schoenen lopen, dus ik ga ervan uit dat dit ‘mode’ is. Ik heb het altijd al onpraktisch gevonden, want wit blijft niet wit en zeker niet bij een klein kind. Maar waar ik echt van zat te kijken was dat ‘Gucci’ (zo heb ik hem in gedachten maar even genoemd en voor het gemak blijf ik hem ook zo noemen) een ketting en horloge droeg. Allebei nogal opzichtige dingen; net te groot en te grof. Het was natuurlijk ook een klein kind. Ja, Gucci was van top tot teen volgens de laatste mode en met redelijke ‘bing bling’ behangen. Gucci werd toch weer door zijn vader opgehaald, toen hij zich op zijn knietjes had laten zakken om een ‘schat’ van de grond te pakken. En vervolgens begon de cyclus opnieuw: op schoot, zeuren, huilen en wandelen.

Toen ik aan mijn tweede roseetje begon, concludeerde ik dat ook beide ouders er net als Gucci tip top uitzagen. Zonder deze mensen meteen te bombarderen als ‘yup’, omdat ik dát toch wel te ver vond gaan en omdat ze volgens mij ook niet volledig aan de term voldeden, zag ik wel dat ze beide hielden van mooie kleding en gadgets. Ik bedacht me dat, zo zonder kind om hen heen, deze mensen eruit zagen alsof ze nog een feestje of een avondje stappen op de planning hadden staan. Misschien hadden ze dat ook wel gedaan toen Gucci er nog niet was, maar ja, nu is er een kind. (Er van uitgaande dat ze hem niet mee zouden nemen de kroeg in.)

Van alle vragen en voorlopige conclusies die ik op dat moment op het terras had, bleef er een in mijn hoofd hangen. Zozeer dat dagen na het terrasmiddagje het nog in mijn hoofd zat en ik vond dat ik er wat over moest schrijven. En dat was de vraag: Waarom zou je je kind zo kleden?

Dat je als volwassene er leuk uit wil zien kan ik goed begrijpen. Maar het lijkt mij, als moeder, behoorlijk onpraktisch bij een klein kind omdat het kind dan niet vrij kan spelen en het ook gewoon ontzettend duur is. Dat kind is met een half jaar uit dat dure shirt gegroeid! Je kan het kind ook leuke, maar minder dure kleding aantrekken, maar die keuze was hier niet gemaakt. Nee, het was merkkleding en volgens de laatste mode. Zoals zij zelf ook gekleed waren. Dit plaatje leek van top tot teen ‘perfect’. Ik verwacht dat zelfs hun ondergoed een merkje droeg.

Het enige passende antwoord dat ik kan bedenken op mijn vraag is dat deze ouders hun kind zien als accessoire. Net als de handtas en de hippe zonnebril. Ik zie als coach vaker bij jonge mensen die net aan een gezin zijn begonnen, een zoektocht naar een nieuwe balans in het leven. Prioriteiten die opnieuw gesteld moeten worden. Keuzes die moeten worden gemaakt. En dat dat moeilijk is. Ze komen met hun dilemma’s bij mij om uit te zoeken hoe ze het leven met kind(eren) willen inrichten.

Deze mensen van het terras zijn, al dan niet gepland, 3 a 4 jaar geleden gaan settelen en nu is er een kind. Dus ook zo’n jong gezin. Misschien dachten ze dat een kind hebben erbij hoort na zoveel jaar relatie. Of omdat mensen in hun omgeving zijn gaan settelen en ook kinderen hebben gekregen. Of omdat een logisch gevolg is van huisje, boompje, beestje. Misschien was het een ‘ongelukje’ en zitten ze nu ineens met elkaar opgezadeld. Of het leek ze gewoon ‘leuk’ om een kind te maken. Of het stond op hun bucket-list.

Deze mensen probeerden in elk geval ‘het perfecte plaatje’ vol te houden zoals het leven er uitzag voor Gucci. Misschien zijn ze wel op zoek naar een nieuwe balans in hun leven; op het terras zag het er niet zo uit. Gucci zag er net zo uit als zijn ouders, paste bij de totaal outfit en moest zich aanpassen aan hen.

Ik voorzie voor paps en mams nog een moeilijke tijd. Niet alleen met elkaar (de relatie zag er op het terras al niet erg gezellig uit) en bij het opvoeden van Gucci. Ik voorzie ook nog een moeilijke tijd voor de beide ouders persoonlijk. Want als je denkt dat geluk en gelukkig zit in mooie kleren, gadgets en leuke dingen doen en maken (Gucci), komen ze nog zwaar op de koffie.

Hopelijk komen ze eerst koffie drinken met mij.